ร้านน้ำชาอคาชา-นะโอ

.

ฟิกของร้านน้ำชาเหลืออยู่ในสต็อกค่า ผู้ใดสนใจ ดูรายละเอียดได้ที่ หิ้งขายของ

แล้วช่วยลงชื่อ + เมล์ไว้ในเอนทรี่นี้นะค้า

.

.

Title: Volti subito

Author: Ai

Translator: Acacha

Characters: จิอากิ / โนดาเมะ

Rating: Gen

Summary: จิอากิโดนดักตัวไว้เพราะเรื่องอาหารกับดนตรีอีกแล้ว

Author's notes: แทนคำขอโทษสำหรับ Monsieur Claude Debussy ที่เลยกำหนดไป ฉันถึงหันมาทุ่มเทเขียนเรื่องนี้ ฟิคโนดาเมะเรื่องแรกของฉัน ช่วงนี้เข้าสู่ยุคปากแห้งแล้ว!

.

.

"รุ่นพี่จิอากิค๊าาาาาาาาา!

จิอากิเบี่ยงตัวหลบโดยอัตโนมัติ ตามสัญชาติญาณที่ได้มาจากหลายครั้งก่อน เขารู้สึกได้ถึงเสียงอากาศวูบผ่านขณะที่โนดา
เมะที่พยายามจะรวบตัวเขา แต่พลาดเป้า หักเลี้ยวไปจอดนอนแผ่ที่พื้นแทน

อะเรี๊ยยยยยยยยยยย! โนดาเมะร้องลั่น

แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะยังไม่โชคดีเท่าไหร่ เพราะตัวปัญหาผุดลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ผมชี้ยุ่งเหยิงแต่มือยังเกาะหนึบ จิอากิยังไม่ทันเผ่น แขนของเธอก็คว้าหมับไว้ก่อน แล้วภาพที่เห็นก็กลายเป็นเหมือนหนังสโลโมชั่น

จิอากิที่ไม่ทันได้ตั้งตัวล้มเสียศูนย์ลงไปเพราะโดนลูกหลงจากขาที่เตะกวาดเข้ามาพอดี มือที่เหวี่ยงปัดไปมาเลยทำให้เขายันตัวไว้ไม่อยู่ หงายหลังลงไปบนฟุตบาทอย่างแรง เจ็บจนแทบจะร้องโอดออกมา

ยังดีที่อย่างน้อยมือของเขาไม่ได้แผล ขอบคุณพระเจ้า เขายังเล่นไวโอลินได้ - -

เฮ่ย ปล่อยได้แล้ว ยัยเกรมลินเถื่อน! จิอากิสั่งอย่างนั้น แต่มือกาวนั่นกลับเอื้อมไปรั้งขากางเกง ชายหนุ่มพยายามจะเบี่ยงหลบ แต่ก็ช้าไปเสี้ยววินาที โนดาเมะแทบจะทับขาเขาไว้ทั้งตัวแล้ว ทั้งรั้ง ทั้งเกาะหนึบอย่างกับหมาบ้า สกอร์ออเคสตร้าในมือเลยถูกหวดลงไปเต็มวงสวิง ต้องขอโทษโมสาร์ต แต่มาเอสโตรชื่อดังคนนั้นคงยอมอภัยให้ล่ะมั้ง ถ้าได้รู้ว่ายัยโนดาเมะกำลังจะทำอะไรกับแฟนเพลงตัวยงของเขา

รุ่นพี่จิอากิกิกิกิกิกิ!

ยัยเพี้ยนนี่หลุดโลกไปแล้ว แถมเดี๋ยวนี้หัดมีภูมิต้านทานสกอร์ออเคสตร้าซะด้วย จิอากิบ่นในใจ หรือคราวหน้าจะเปลี่ยนไปลองใช้ไวโอลินไฟฟ้าของมิเนะดี? - - แบบนั้นจะได้ถือโอกาสยิงกระสุนนัดเดียวได้นกสองตัวซะเลย

รุ่นพี่อ่าาาาาาา ไหนสัญญาว่าจะกลับพร้อมกันไง

ใครจะไปอยากเดินข้างๆเธอ ห๊ะ ยัยซกมก ไปให้พ้นเลยไป! จิอากิตวาดพลางสะบัดแขนออกจากมือกาวนั่น - - นิ้วแข็งแรงขนาดนี้ไม่ควรปล่อยให้เฉียดเข้าไปใกล้เปียโนเด็ดขาด คุณเธอคงได้บดเละแม้แต่เครื่องดนตรีที่แข็งที่สุด - - เขาคิดก่อนจะหลุด
ออกมาจากบ่วงได้สำเร็จ

โนดาเมะถูกทิ้งนั่งแช่อยู่บนพื้น กวาดแขนขาไปมาพลางทำน้ำหูน้ำตาไหล เหมือนจะน่าสงสาร

ในที่สุด.

จิอากิลูบหลังตัวเองที่ยังเจ็บไม่หายจากอุบัติเหตุล้มลุกคลุกคลานเมื่อครู่ เขาน่าจะรีบกลับห้องแล้วก็ไปแช่อ่างน้ำสบายๆ โดยไม่ต้องพ่วงตัวป่วนไปด้วย วันนี้จะได้เป็นวันที่เขาได้รอดพ้นจากเสียงเคาะประตูกับเสียงโหยหวนของลูกหมาหิวโซหน้าห้อง
เสียที

ยัยนี่เป็นทั้งลูกหมาหิวโซ เร่ร่อน ตัวป่วน ผู้หญิงซกมก หาระเบียบไม่ได้ ชายหนุ่มนึกบ่น มือก็จัดชายเสื้อให้เข้าที่ขณะขยับออกเดิน

รุ่นพี่~... โนดาเมะครางฮือ ซมซานขึ้นมาจากพื้น อาจารย์สั่งการบ้านเพลงไรไม่ยู้อ่ะ ไม่เห็นเคยได้ยิน... ซาดีน-สตูว์-อันโชวี่....แล้วก็...อาไรหว่า...?

ขาที่กำลังก้าวต่อต้องชะงัก

ซาดีน อะไรนะ - - !?

ชาดีน ซูส์ ลา พลี ต่างหากเฟ้ย ยัยเบื๊อก! คนแก้อดแผดเสียงใส่คนมั่วไม่ได้ เดบุสซีได้ยินคงตะกุยขึ้นมาจากหลุมแหง เขานึกในใจ ตอนนี้แม้แต่สีหน้าก็พลอยเปลี่ยนไปตามความคิด

โนดาเมะทำท่าหงอ จิอากิมองรุ่นน้องที่กำลังหน้าแหยสะอึกสะอื้น ก่อนจะส่ายศีรษะไปมา

เหมือนอาจารย์จริงๆ

จังหวะก้าวยังคงหยุดนิ่ง ขณะที่เขานึกสงสัยว่าเพลงของเดบุสซีจะเละเทะขนาดไหน ถ้าโนดาเมะไม่ได้รับการฝึกจริงๆจังๆ? แค่นึกถึงที่ลิสซ์กับบราหม์ย่อยยับล่วงหน้าไปก่อนแล้วเมื่อสัปดาห์ก่อนก็แทบขนลุก ตอนนั้นยังต้องสั่งให้โนดาเมะกลับไปนั่ง
ฟังเขาเล่นดีๆก่อนครั้งหนึ่ง

ถึงอย่างนั้น จิอากิก็ต้องยอมรับว่า... พอได้ฟังเพลงที่จะเล่นแล้ว เธอก็ทำได้ดีขึ้นเยอะ

พูดถึงโนดาเมะ... ยัยนั่นยังนั่งบื้ออยู่ที่เดิมนี่!? จิอากิเพิ่งนึกได้ เขารีบหันกลับไป คำโวยตัดรำคาญมาต่อคิวรออยู่ที่ปลายลิ้นเรียบร้อย

ดวงตาของโนดาเมะที่มองขึ้นมาหาเขาคลอไปด้วยน้ำตา สกอร์ในมือถูกม้วน ท่าทางหมดเรี่ยวหมดแรง ดูแล้วเหมือนหมาหลง จนจิอากิต้องส่ายหน้าอีกครั้ง

คงต้องเขียนแปะใส่กระดานให้ก่อน แล้วค่อยเล่นให้ฟัง รู้สึกว่าเขาจะเก็บซีดีไว้ที่ไหนสักที่ น่าจะยังมีอยู่แหละ

หลังจากหยุดคิดไปครู่ใหญ่ จิอากิก็นึกได้ อย่างนี้แปลว่าวันนี้ก็ต้องทำอาหารเย็นสำหรับสองที่อีกแล้วสินะ

จะนั่งรากงอกอยู่นี่ทั้งคืนหรือไง? เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มขึ้นบ้าง

รุ่นพี่~!โนดาเมะร้อง ดวงตาใสปิ๊งขึ้นมาทันควัน ก่อนจะโถมตัวเข้ามาเกาะแขนภายในเวลาครึ่งวินาที ดวงตาก็พยายามส่งประกายวาวๆมาให้เขา ขณะที่น้ำตาหายเกลี้ยง (อะไรมันจะพลิกหน้าเร็วเว่อร์ขนาดนี้!? จิอากิคิดพลางเกือบจะหลุดตกใจ) ถึงแขนของเธอจะนุ่ม แต่นิ้วนั่นเกาะติดเหนียวหนึบ ชายหนุ่มยกมือข้างที่ว่างอยู่ขึ้นเสยผมพลางถอนหายใจ

จะเล่นให้ฟังแค่ครั้งเดียวเท่านั้นนะ จิอากิเสนอ แต่เขาก็รู้ว่าเดี๋ยวคืนนี้ก็คงได้นั่งฟังต่ออีกสิบห้ารอบ

ค่า~! ตัวป่วนกระตุกแขนเขา ก่อนจะเดินนำกลับไปที่อพาร์ทเมนท์ที่เธอจะได้จ้อไร้สาระไปพลางฟังซีดีไปพลาง แล้วก็รอจิอากิเตรียมอาหารเย็น

นี่เขาไปกวนโมโหพระเจ้าองค์ไหนรึไงนะ ถึงต้องมาซวยแบบนี้

และในมื้อเย็นวันนั้น ทันทีที่ชายหนุ่มยกอาหารเข้าไปวาง (บรูเชตต้า คอน เครม่า ดิ อากริโอ, สลัด, แล้วก็ซุปหัวหอมฝรั่งเศส) ประกายความสุขบนใบหน้าของโนดาเมะก็แทบจะสว่างวาบขึ้นมา จนทำให้เขาต้องยกมือขึ้นมาบังใบหน้า

...บางที...กับแค่ทำให้พระเจ้าโกรธ...อาจจะไม่ได้เลวร้ายอะไรเท่าไหร่ก็ได้...

.

Acacha:

ฟิคอีกเรื่องนึงของ Ai ^^ คราวนี้เนื้อเรื่องยังอยู่แถวๆเล่มแรกๆ ไม่สปอยล์ภาคปารีส^^ เป็นอีกเรื่องที่น่ารัก ใสๆดี เปลี่ยนบรรยากาศจากคราว ปารีส ที่เป็นเรื่องราวผ่านมุมมองทางด้านโนดาเมะ คราวนี้ได้มาฟังความคิดของท่านจิอากิบ้าง

แปลเรื่องนี้เจอคำอุทานของโนดาเมะนิดหน่อย ทำเอานึกทึ่งคนแปลฉบับภาษาไทย (**ฝากชม+กรี๊ดกร๊าดให้ด้วยนะคะ พี่แหม่ม**) หาคำอุทานแปลกๆมาได้เหมาะโคตรรร แล้วเราก็ไม่ค่อยจำซะทีว่า Mukyaa กับ Gyabo~ เนี่ย อันไหนมันคือ อะกรึยลส์ อันไหนมัน กร๋วม กันแน่ แถมมี อะเรี๊ยยย อีก เหอ เหอ เลยเลือกเอาเองจากเสียงที่คิดว่าน่าจะเหมาะที่สุด

ยังไงก็ตาม... สุดท้ายนี้ก็ต้องขอบคุณ Ai นะคะ ไปเปิดหน้าของ ปารีส ใน S Oke แล้ว เห็นทำลิงก์มาที่นี่ด้วย ดีใจจัง~ *v*

.
NaO (คนแปะ)

ภาพประกอบไม่เข้ากับเรื่องเท่าไหร่ (กำลังหาอยู่) แต่ชอบรูปนี้เลยเอามาใส่เป็นการส่วนตัว

.

เห็นว่าเขาเดทกันอยู่แน่ะ

.