ร้านน้ำชาอคาชา-นะโอ

Author: Ai (aiwritingfic) The original version is here

Translator: Acacha

Characters: โนดาเมะ/จิอากิ

Wordcount/Rating: 300+ คำ / G

Spoilers/Warnings: สปอยล์ตอนจบของอนิเมและซีรีย์+การ์ตูนเล่ม10

Summary: ความรู้สึกที่เปลี่ยนแปลงของโนดาเมะ

Author's Notes: เขียนให้ happyday ตอบแทนที่เคยช่วยคราวก่อน *ปิ๊งๆ* ขอโทษนะ ที่ช้าไปนิดนึง

.

ปารีสมีแต่คนที่ไม่พูดภาษาญี่ปุ่นกับอาหารแปลกๆ ที่ดีกว่าหมีแผ่นกระป๋องหน่อยนึง ...ไม่มากเท่าไหร่ เขาว่าคนฝรั่งเศสชอบกินอาหารเริ่ดๆ - - อย่างที่มีคนเคยบอกว่าพวกนั้นเป็นกอร์-เม... นั่นแหละ ศัพท์แสงอะไรสักอย่างที่คนอื่นเขาสะกดกัน - - แต่มันจะไปมีประโยชน์อะไรถ้าอ่านเมนูไม่ออก?

เพราะไอ้เมนูบ้าๆ เขียนเป็นภาษาฝรั่งเศสบ้าๆ ที่อ่านไม่เห็นรู้เรื่องนี่แหละ ไม่งั้นคงไม่ทำพลาดเรื่องหอยทาก และก็คงไม่โดนรุ่นพี่จิอากิหัวเราะเยาะเอา ที่จริงโนดาเมะก็ไม่ได้เกลียดหอยทากหรอกนะ ถ้าเริ่มชินกับความรู้สึกว่ากำลังกินหอยทาก อยู่ มันก็ไม่ได้กลืนไม่ลงขนาดนั้น แต่ยังไงก็โดนรุ่นพี่จิอากิหัวเราะนี่

รุ่นพี่คงไม่เชื่อแหงเลยว่าโนดาเมะก็รู้ภาษาอังกฤษหรือภาษาเยอรมันกับเขาเหมือนกัน - - แค่มองตาก็รู้ แล้วยังท่าทางขำๆในเสียงหัวเราะนั่นอีก ก่อนหน้านี้มิลช์ ( - - (คำนี้เธอรู้จัก มันแปลว่า นม ในภาษาเยอรมัน แต่พอเป็นภาษาญี่ปุ่น ถ้ามานึกถึงความหมายตามตัวแล้ว คงต้องเรียกว่าเป็นชื่อที่ไม่เข้าทีสักเท่าไหร่...แต่มันก็แค่ชื่อเรียกอ่ะนะ) - - มิลช์เคยพูดคำเยอรมันอยู่บ้าง แล้วโนดาเมะก็จะคอยเก็บไปค้นทีหลังเท่าที่จำได้ เธอก็เรียนมาเหมือนกันนะ! - - ทั้งชูมันน์ ทั้งบีโธเฟน (พวกเขาใช้เยอรมันประจำนี่) แล้วยังชูเบิร์ตที่เคยยี๊ โนดาเมะตั้งใจเรียนเต็มที่ก็เพราะอยากอยู่กับรุ่นพี่จิอากิ

แต่ก็ยังโดนรุ่นพี่หัวเราะเยาะใส่

โนดาเมะเกลียดปารีส!